بازخوانی تاریخ
مردم داری در ایران خاتمی و ایران احمدی نژاد
گردش كارها در شهردارى به شكلى است كه بايد از اساس اصلاح شود و اگر چنين شود نيازى نيست مردم مستقيماً مشكلاتشان را با شهردار و معاونانش درميان بگذارند مگر اين كه هدف ديگرى از اجراى مراسم تكرارى و بى نتيجه ملاقات عمومى وجودداشته باشد.
روند حاشیه دار حاشیه نویسی های روزنامه ایران از سفرهای استانی رئیس جمهور و مقایسه روزنامه ایران تحت مدیریت مدیران خاتمی و مدیران احمدی نژاد جالب می نماید.

در این خصوص «فردا» به انتشار حاشیه نگاری منتشر شده در روزنامه ایران می پردازد.

در این یادداشت که به قلم فرامرز سیدآقایی و با تیتر« مردم چه بهره اى از ملاقات عمومى با شهردار مى برند؟» در تاریخ یكشنبه ۱۱ ارديبهشت ۱۳۸۴ منتشر شده بود، آمده است:

شهردار تهران هر پنج شنبه در يكى از مناطق ۲۲گانه شهردارى ملاقات عمومى دارد. دراين ملاقاتهاى عمومى با مردم از يك سو مشكلات شهروندان مطرح مى شود و از سوى ديگر شهردار در جريان اين مشكلات قرار مى گيرد و دستور پيگيرى آن را صادر مى كند. اگر سوى سومى باشد لابد حل مشكلات شهروندان است كه آن هم بحث و حديث فراوان دارد.

روز پنج شنبه ۸ ارديبهشت ۸۴ محمود احمدى نژاد در شهردارى منطقه چهار تهران واقع در ميدان رسالت، خيابان هنگام براى انجام مراسم ديدنى ملاقات عمومى حاضر شد.حتى مراجعان عادى به شهردارى هم در پنج شنبه گذشته با ديدن پژوهاى تيره رنگ تميز و براق در حياط زيباى شهردارى متوجه مى شدند كه آن روز در ساختمان تميز و خوش ساخت منطقه چهار خبرهايى هست. در روز ملاقات عمومى ، در قسمتى از حياط شهردارى منطقه با چادر برزنتى سرپناهى آماده شده تا مردم در زير آن روى صندلى هاى مرتب شده منتظر بنشينند تا نوبت شان برسد.

چند كارمند شهردارى نيز از مردم منتظر، ثبت نام مى كنند. نگهبانانى هم با يك مأمور انتظامى راهى باريك در انتهاى سرپناه برزنتى ساخته اند تا هركس دلش خواست نتواند از سالن برزنتى به سمت ساختمان شهردارى برود؛ جايى كه شهردار و معاونانش مشغول حل مشكلات مردم هستند. از اين معبر باريك هيچ كس نبايد بدون اذن و اجازه عبور كند حتى خبرنگاران كه هرهفته به طور ويژه دعوت مى شوندو براى عوامل شهردارى غالباً شناخته شده اند. از همين رو در نشست خبرى، نخستين مطلبى كه از سوى خبرنگاران به شهردار گفته مى شود اعتراض به سخت گيرى افراطى در ورود به شهردارى و سالن هاى ملاقات و طبقات است كه شهردار تهران با شنيدن اين اعتراض ، خود را متعجب نشان مى دهد. در داخل لابى ساختمان شهردارى ميزهايى گذاشته شده و در كنار راه پله هر طبقه باز هم ميزى و مأمورى و سؤال و جواب و نهايتاً ممانعت از ورود هركس كه دلش بخواهد شهردار را ببيند. روز ملاقات عمومى است و ملاقات عمومى يعنى شهروندان ميهمان باشند و شهردار تهران ميزبان! و در مجموع نظم خاصى مثل نظم پادگانى برفضا حاكم است.
> ملاقات انجام مى شود

شهروندانى كه در ارتباط با املاك خود مشكلاتى دارند به يك طبقه ساختمان هدايت مى شوند و شهروندانى كه در خصوص خدمات شهرى، عوارض، ساخت و ساز و جواز و غيره تقاضايى دارند هركدام به كميسيون خاص خود ارجاع مى شوند كه در طبقه اى خاص از ساختمان مستقر است. خوشبختانه از اين لحاظ تكليف مراجعان مشخص است. در طبقه اى كه كميسيون املاك تشكيل مى شود، مردى مسن و سپيدموى و پدر يك شهيد روى صندلى اتاق انتظار نشسته تا نوبتش برسد او حداقل دوسال است براى حل مشكل ملك خود كه در حوالى ميدان رسالت قرار دارد به شهردارى مراجعه مى كند. او به دفعات به ملاقات شهردار و معاونانش آمده است. ملك او در قسمتى از خيابان قرار گرفته كه شامل طرح تعريض خيابان مى شود. او نه مى تواند ملك خود را نوسازى كند، نه مى تواند آن را بفروشد اما طرح تعريض نيز در اولويت شهردارى نيست. در واقع پيرمرد هم صاحب ملك است و هم هيچ اختيارى نسبت به آن ندارد.

شهردارى معتقد است اولويت در طرحهاى احداث بزرگراه است نه خيابان و تقاطع. چندين بار ملاقات با شهردار در برنامه هاى ملاقات عمومى نيز براى پيرمرد افاقه نكرده است. نه شهردار و نه معاونان او هنوز نتوانسته اند به طور ويژه مشكل او را - كه يك شهروند است و حق دارد نسبت به ملك قانونى خود اختيار مالكانه داشته باشد - حل كنند. پس ملاقات عمومى چه فايده و اهميتى دارد .

پنج شنبه ۸ ارديبهشت ۸۴ مرتبه چهارمى است كه شهردار تهران به ملاقات شهروندان منطقه چهار مى آيد. از روزى كه محمود احمدى نژاد بر صندلى شهردار تهران نشسته سه دوره به ملاقات شهروندان در مناطق ۲۲ گانه نشسته است و دوره چهارم آن يكى دو هفته اى است كه شروع شده است. هركس كه از داستان پيرمرد سپيدموى خبردار است پيش بينى مى كند او در دوره پنجم ملاقات عمومى در منطقه چهار هم به ديدار شهردار خواهد آمد. در طبقه آخر ساختمان شهردارى ، احمدى نژاد در اتاقى نشسته و به درد دل مردم گوش مى دهد . روى پلكان طبقه آخر ، پيرزنى جلوى مهندس هاشمى مسؤول ملاقاتهاى شهردار را گرفته ، دستها را به طرفين باز كرده و از او مى خواهد اجازه دهد به ملاقات شهردار برود. هاشمى باحوصله به او پاسخ مى دهد: «مادرجان، ۷۰۰ ميليون بهت بخشيديم لااقل ۷ميليون باقيمانده را به شهردارى پرداخت كن!» پيرزن قانع نمى شود و جماعت از خود مى پرسند كه شهردارى ۷۰۰ميليون را چگونه بخشيده است .

شهردار با دوربين مى آيد

آن سوتر از پلكان طبقه آخر، در اتاق مجاور اتاق ملاقات با شهردار، خبرنگاران منتظر نشسته اند تا شهردار طبق وعده هرهفته بيايد و مصاحبه كند.

تقريباً همه خبرنگاران آمده و منتظرند غير از خبرنگار و دوربين تلويزيون. كاركشته ها مى گويند تا دوربين نيايد شهردار در سالن كنفرانس حاضر نمى شود. انتظار كه طولانى مى شود تصميم مى گيرم كارى كنم تا شهردار زودتر بيايد. به سالن مجاور اتاق ملاقات شهردار مى روم. خانمى را كه بسيار عصبانى است و روى صندلى نشسته انتخاب مى كنم و دليل آمدنش به ملاقات عمومى را مى پرسم. خانم حاتم كسى است كه مى گويد سه سال است براى حل مشكل خود به شهردارى مى آيد و جز سرگردانى هيچ نصيبى نبرده است.

او به دفعات به ملاقات شهردار تهران و شهردارمنطقه چهار آمده طورى كه همه شهردارى او را مى شناسند. او در خيابان خواجه عبدالله آپارتمانى خريده كه داراى خلافى زياد است. سازنده آپارتمان معلوم نيست با چراغ سبز چه كسى و از چه راهى ساختمان را با داشتن خلافى زياد ساخته و پايان كار هم گرفته و به مردم فروخته و حالا كه خانم حاتم مى خواهد روى ملك خود اقدام كند به مشكل خلافى برخوردكرده است.

حاتم مى گويد: احمدى نژاد تاكنون چندنفر از كاركنان شهردارى را بخاطر دريافت رشوه از سازنده ساختمان مذكور اخراج كرده اما مشكل ملك او هنوز حل نشده است.

درحين گفت وگو، مأمور انتظامى مراقب اتاق شهردار سعى مى كند حاتم را از گفت وگو باخبرنگار «ايران» منع و از سالن دوركند كه با پرخاش خانم روبرو مى شود. حاتم مى گويد: سه سال است در شهردارى وقت تلف مى كنم و چندبار با شهردار ملاقات كرده ام پس ملاقات عمومى چه خاصيتى دارد؟ يك نفر از خيل مردان كت و شلوار پوش كه در سالن «قدم رو» مى روند با بالاگرفتن صداى خانم به داخل مى رود و با زارع شهردار منطقه چهار بيرون مى آيد. زارع به سمت خانم حاتم مى آيد و او را با خوشرويى از مقابل خبرنگار «ايران» به داخل اتاق ملاقات شهردار مى برد. در شهردارى براى خبرنگاران در روز ملاقات عمومى سوژه فراوان است.

به سراغ مردى مى روم كه روى صندلى ديگرى نشسته است. هنوز باب گفت وگو را باز نكرده ام كه زارع شهردار منطقه مجدداً بيرون مى آيد و با خوشرويى و گرمى آقاى بشيرى را - كه مدتها است براى حل مشكلش در شهردارى سرگردان است به داخل مى برد. به سراغ جوانى مى روم تا با او گفت وگو كنم كه شهردار از اتاق ملاقات خود به همراه زارع و تعدادى همراه به اتاق كنفرانس خبرى مى آيد.

مجال گفت وگو با تعداد بيشترى از شهروندان را پيدانمى كنم. پس از كنفرانس خبرى يكى از حاضران مى گويد: در شهردارى منطقه چهار با وجود برگزارى سه برنامه ملاقات عمومى با شهردار تهران، شهروندان مراجعه كننده براى ملاقات، نتايج مهمى نگرفته اند.

وى مى افزايد: گردش كارها در شهردارى به شكلى است كه بايد از اساس اصلاح شود و اگر چنين شود نيازى نيست مردم مستقيماً مشكلاتشان را با شهردار و معاونانش درميان بگذارند مگر اين كه هدف ديگرى از اجراى مراسم تكرارى و بى نتيجه ملاقات عمومى وجودداشته باشد.

او مى افزايد: اگر وقتى را كه شهردار تهران براى ملاقات عمومى صرف مى كند براى اصلاح سيستم گردش كار در شهردارى و تسهيل عمومى كارها و اجراى دقيق قانون و ازبين بردن تخلفات كارمندان صرف كند توفيق بيشترى درحل مشكلات مردم حاصل مى شود وگرنه اگر قرار باشد مشكلات مردم در ملاقات عمومى با مسؤولان حل شود دستگاهها و ادارات مختلف مانند شهردارى براى چه هدفى تشكيل شده اند؟

گرچه ملاقاتهاى عمومى شهردار تهران با شهروندان را نمى توان كاملاً بى تأثير دانست چرا كه به هرحال در نبود سيستم سهل و جارى درامور شهرداريها و وجود دشوارى درحل مشكلات شهروندان، جمعى از تهران نشينان در ملاقات عمومى با شهردار توانسته اند مشكل خود را حل كنند يا درمجراى حل شدن قراردهند.